Lunchgespek met Celal Altuntas

Vandaag las ik het opiniestuk van Celal Altuntas op Joop met de titel: “Voor- en tegenstanders van Zwarte Piet zijn beide racistisch en discriminerend bezig.”

Ik volg Celal al een tijdje op twitter, en ben het regelmatig met hem oneens, maar dit stukje van hem vond ik dermate tenenkrommend dat ik een reeks vragen op hem heb afgevuurd. Helaas kreeg ik een aantal onbevredigende reacties en op de meeste van mijn vragen geen antwoord, mede omdat Celal geen tijd had om op mijn tweets te reageren vanwege (werk)verplichtingen.

ed622cdf-f2c5-48d8-9a39-4ec20de276ac

Bovenstaande uitdaging was de afsluiter van onze kortstondige interactie en bij deze ga ik hem graag aan:

faf98ca3-6748-4422-a95d-a16339cdca43Voor- en tegenstanders van Zwarte Piet zijn beide racistisch en discriminerend bezig. Hun discussies gaan vaker op een primitieve manier over ras of kleur dan over inhoud. Het niveau kan diep zinken. De een roept: ‘zwarte baviaan, ga terug naar je apenland’. De ander noemt alle witte mensen racisten en nog een heleboel meer en erger dan alleen dat.

De column van Celal begint met de bewering dat zowel voor- en tegenstanders van Zwarte Piet racistisch en discriminerend bezig zijn. Met deze bewering zegt hij eigenlijk dat de gehele Nederlandse bevolking racistisch is, want wie heeft er intussen nog steeds geen standpunt ingenomen als het over Zwarte Piet gaat? Precies. Nu zou Celal kunnen zeggen dat hij niet iedereen bedoelt (“Not all men/whites/blacks/etc./etc.) maar dat zou het wel zo eerlijk zijn als hij dan ook de laatste zin verwijdert (“De ander noemt alle witte mensen racisten”) aangezien je daarvoor hetzelfde argument tegen in kunt brengen.

faf98ca3-6748-4422-a95d-a16339cdca43Maar hoe ervaren kinderen, om wie het toch zou moeten gaan, dat nou allemaal? Een lunchgesprek tussen mijn dochters Havin, Avsin en mij is natuurlijk geen wetenschappelijk onderzoek maar kan wel een indicatie geven.

 

Sinterklaas is een kinderfeest, dus vragen we kinderen wat ze vinden van Zwarte Piet. Ik vind dat op zich een goed idee, maar als je het alleen met je twee eigen kinderen bespreekt, geeft het een indicatie over hoe je eigen kinderen erover denken, maar uiteraard geeft het geen goed beeld van een totale kinderbevolking.

faf98ca3-6748-4422-a95d-a16339cdca43‘Zegt de discussie over zwartepiet jullie iets?’ vraag ik.
‘Ja, wij hebben daarover genoeg gehoord en gezien op tv, echt stom en niet normaal’, zeggen ze.
‘Wat vinden jullie stom daaraan?’
‘Doe normaal papa, het is een kinderfeest en alle kinderen spelen met elkaar’, zeggen ze met hun kinderlijke blik en overtuiging.

Ik weet niet wat de leeftijden van de kinderen van Celal zijn, maar als kinderen na een vraag over de “discussie over Zwarte Piet” beginnen over “het is een kinderfeest” gaan er bij mij wel wat alarmbelletjes rinkelen. Ik zeg niet dat het een vrije interpretatie van Celal is, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er wel een beetje aan twijfel.

faf98ca3-6748-4422-a95d-a16339cdca43‘Hebben jullie ooit van jullie vrienden of vriendinnen iets lelijks gehoord over jullie zwarte vrienden en vriendinnen? Wel eerlijk antwoord geven’, vraag ik.
‘Nog nooit’, zeggen ze. ‘Papa, luister, kinderen praten niet over zwart, bruin, blauw, wit, rood, dat doen volwassen mensen.’ zegt Havin.

Havin is duidelijk de wijsneus van de familie Altuntas. “Pappa, zeg eens niet van die gekke grote-mensen-dingen en luister nu eens naar ons, de kinderbevolking. Wij kinderen doen niet aan racisme, als iemand blauw is valt ons dat niet op. Alleen volwassenen doen zo gek. Wij kindermensen zijn onschuldig, zodra wij groot zijn doen we misschien ooit aan racisme, maar nu is daar nog geen sprake van.” – Een, uiteraard ironische vertaling van Havin’s levensles voor pappa.

faf98ca3-6748-4422-a95d-a16339cdca43Avsin: ‘papa, jij bent bruin, en wij zijn bruin, onze vrienden Mel en Mic zijn zwart en wat is het probleem?’
‘Waar denken jullie aan als jullie je zwarte vrienden zien of tegenkomen?’ vraag ik.
‘Nergens aan, want we letten niet op de kleur, we zien onze vriend of vriendin en meer niet’, antwoorden ze.

Als de kinderen van Celal echt nooit op kleur zouden letten en alleen maar in “vriend” of “vriendin” denken dan zou een logische reactie op de vraag van pappa zijn dat ze nog nooit zwarte vrienden hebben gezien of zijn tegengekomen. De kleurenblindheid die de kinderen van Celal beweren te hebben bestaat niet. Avsin geeft nota bene een opsomming van de huidskleur van pappa, hen zelf, en van hun vrienden Mel en Mic. Hoezo letten ze niet op kleur…

faf98ca3-6748-4422-a95d-a16339cdca43De tegenstanders van Zwarte Piet willen zogenaamd zwarte mensen en hun kinderen beschermen door zo’n ‘racistisch’ kinderfeest als Sinterklaas te verstoren, de confrontatie aan te gaan met de politie, psychisch geweld te gebruiken, discriminerende en racistische opmerkingen te maken.

Ik heb op Twitter aan Celal gevraagd of hij vindt dat Zwarte Piet racistisch is, maar op die vraag kreeg ik geen antwoord, maar eigenlijk weet ik het al. Celal vindt Zwarte Piet niet racistisch (getuige de aanhalingstekens) en verder neemt hij de gevoelens van de tegenstanders niet serieus (getuige “zogenaamd”). Verder draait hij alles om: Niemand heeft de intentie het sinterklaasfeest te verstoren, maar om het feest in de toekomst leuk te maken voor alle kinderen. De politie ging juist de confrontatie aan (zie o.a. Quinsy Gario, zie Rotterdam, zie Gouda)

En: Psychisch geweld? Ik heb aan Celal gevraagd wat hij daar precies mee bedoelt, maar ook daar kreeg ik geen antwoord op.

faf98ca3-6748-4422-a95d-a16339cdca43

De pro-zwartepietpartij reageert agressief, gewelddadig en racistisch.

 

Ik ben liever iets minder over een kam scheerderig, maar inderdaad.

faf98ca3-6748-4422-a95d-a16339cdca43Zwarte Piet is een traditie en heeft niets te maken met de specifiek Nederlandse identiteit en cultuur, want ook migrantenkinderen krijgen graag cadeautjes en vinden het Sinterklaasfeest even prachtig.

 

Traditie. Het valt me op dat voorstanders van de instandhouding van blackfacepiet slechts twee “argumenten” kunnen verzinnen, te weten: “Het is een kinderfeest” en “Het is traditie.” Beide argumenten zijn niet sterk. Waar de kinderen van Celal gelijk in hebben is dat de discussie ‘stom’ is. Kinderen willen graag cadeautjes, ook migrantenkinderen, en zijn niet bezig met de kleur van Piet. Het kinderfeest kunnen we gewoon handhaven, maar laten we gewoon even rekening houden met kinderen voor wie het feest op deze manier echt niet leuk is. Tradities kun je veranderen, zoals meestal gebeurt bij tradities. Er gaat niemand dood aan. Ik kwam onlangs een tweet tegen van iemand die zei dat K3 al 3 keer compleet is vervangen, en dat geen kind daar wakker van ligt.

faf98ca3-6748-4422-a95d-a16339cdca43Het is zorgelijk dat een deel van de media, sommige journalisten en groeperingen al naar gelang hun voorkeur de voor- en tegenstanders van Zwarte Piet als helden en slachtoffers zien. Maar die mensen zijn geen slachtoffers en ook geen helden.

 

Wat ik zorgelijk vind, is dat Celal denkt dat er geen slachtoffers zijn. Er zijn kinderen die het moeilijk hebben als het sinterklaasfeest is, maar ook ouders, die machteloos staan als hun kinderen huilend thuiskomen, of zelfs helemaal niet meer naar school willen tijdens Sinterklaas. Wat ik zorgelijk vind is dat Celal de mening van zijn twee dochters als indicatie gebruikt om dit te reflecteren op alle kinderen.

Celal Altuntas, dit is mijn ‘tegenreactie’. Ik zou zeggen: Mocht je een keer wat tijd over hebben, kom met een tegen-tegenreactie.

Kapot van racisme

Een vriend kwam onlangs bij ons thuis. Gebroken, zowel geestelijk als lichamelijk. Hij is aangehouden door de politie. Van zijn fiets getrokken, in de boeien geslagen, in zijn ribben geschopt en afgevoerd naar het bureau.

Overtreding: Geen licht op de fiets.

Op een nacht ging Miquel, nadat zijn bezoek vertrokken was nog even op de fiets naar het tankstation om sigaretten te kopen. Onderweg reed een politieauto langs hem, en hij realiseerde zich dat zijn licht van zijn fiets niet werkte, vanwege een lege batterij. De politiewagen stopte, en keerde om, en sommeerde Miquel om te stoppen.

“Stop, politie, ID-kaart!” werd er geroepen. Miquel stopte, en gaf aan zijn ID-kaart niet bij zich te hebben. Miquel stapte af van het zadel, met de fiets nog tussen de benen, en zocht in zijn zakken en kwam na een tijdje tot de ontdekking dat hij zijn ID kaart toch bij zich had in zijn portemonnee. Hij zei: “Wacht, ik heb mijn ID denk ik toch wel bij me!”

De twee agenten waren blijkbaar niet van dit wijsneuzerig gedrag gediend. “Wij laten niet met ons dollen, bij deze ben je aangehouden!” zei één van de agenten en vervolgens werd Miquel van zijn fiets getrokken.

Miquel lag op de grond en werd meerdere keren van twee kanten in zijn zij geschopt. Vervolgens werd zijn arm vastgepakt en achter zijn rug getrokken om de handboeien om te kunnen doen. “Waarom doen jullie dit?” riep Miquel, waarop de agenten begonnen te dreigen met pepperspray. “Als je nu niet gewoon meewerkt dan pepper ik je nog even!” Miquel werd in de politieauto gezet op de achterbank, en één van de twee agenten kwam naast hem zitten. Miquel werkte volledig mee, mede uit angst dat zijn problemen alleen nog maar groter zouden worden.

Op het politiebureau aangekomen moest Miquel de gebruikelijke procedure volgen, riem af, schoenen uit etc. en werd in de cel gezet.

“Ik had even het gevoel alsof ik een crimineel was” Zegt Miquel. Hij zou een boete krijgen voor het niet hebben van licht op zijn fiets, en het niet willen tonen van zijn ID-kaart.

– “En dan heb je geluk, want we kunnen je voor nog veel meer dingen een boete geven!”

– “Verzet bij arrestatie zeker?” vraagt Miquel

– “Inderdaad ja!” antwoordt de agent

Wat een geluk: Twee boetes, voorwiel van fiets gebogen, met een zwaar gekneusde ribbenkast in de ziektewet, geestelijk kapot.

Na twee uur in de cel te hebben gezeten werd Miquel uit de cel gehaald en wederom naar de politiewagen geëscorteerd. Misschien hadden ze problemen met de gevangene verwacht, maar deze werkte in alles mee en deed zonder tegenstribbelen alles wat hem werd gevraagd. Miquel was bang, gaf hij toe, bang om nog verder in de problemen te komen. Maar de agenten waren plotseling erg vriendelijk, achterin de auto werd zelfs een sociaal praatje met Miquel aangeknoopt, alsof ze onderweg naar een feestje waren. Op een gegeven moment had Miquel wel genoeg van deze hypocrisie en besloot niet meer te reageren.

Miquel werd afgezet op de plek waar hij was gearresteerd. De achtergelaten fiets lag er gelukkig nog, maar het voorwiel was verbogen. Gekneusd, met de fiets in de hand, strompelde Miquel richting huis.

Verhaal halen bij de agenten loopt op niets uit, en als bij de confrontatie het woord racisme valt wordt er uiteraard meteen gereageerd, want in plaats van excuses voor het excessieve geweld van de agenten schiet men liever beledigd in de verdediging.  Chef Social Media van de Emmense politie komt uiteraard op voor zijn collega’s, die volgens hem “rechtmatig hebben gehandeld”.

20181016_091957
Chatbericht via Facebook

Pas een week na het incident is hij bij ons gekomen en heeft hij zijn verhaal gedaan. Hij heeft een gevoel van schaamte en geeft zichzelf de schuld: “Als ik nou maar licht op mijn fiets had gehad…” Zijn omgeving probeert hem er van te overtuigen dat het niet zijn schuld was. “Mensen om mij heen zijn bozer dan ik.” Hij voelt zich onbegrepen.

Feit is dat Miquel, geboren in Brazilië, geadopteerd, opgegroeid in een klein Drents dorp, al zijn hele leven wordt geconfronteerd met racisme. Altijd was hij anders, altijd en overal moet hij zijn afkomst verantwoorden. Mensen zien twee witte ouders en kunnen dat niet matchen met Miquels uiterlijk. Zelfs zijn Nederlandse achternaam is regelmatig de oorzaak van onbegrepen blikken in zijn richting.

Miquel:

“Misschien hebben die agenten mij wel wakker getrapt. Jarenlang racisme heb ik schouderophalend over me heen laten komen. Was dit de druppel voor me? Misschien wel, ik ben kapot, kapot van het onbegrip van mijn omgeving, kapot van racisme.”

Kantinepraat

“Wie heeft dat stukje met van der Gijp gezien dat hij zich verkleedde als vrouw?”

“Ja, gezien, belachelijk dat daar zo’n ophef over gemaakt werd hé?”

“Nee, niet gezien, wat gebeurde er dan?”

“Bij VI heeft René van der Gijp zich voor de grap verkleed als vrouw, en wilde zogenaamd verder als Renate, en dat werd enorm opgeblazen.”

“Het was naar aanleiding van een Belgische journalist, die besloten heeft als vrouw verder te gaan.”

“Ja, nou, dat kan toch?

“Jawel, maar dat mensen dan meteen op hun achterste poten gaan staan als er een grapje wordt gemaakt is belachelijk.”

“Ja, echt belachelijk.”

“Net als met de zwarten en de n***rs, die kunnen ook nergens tegen.”

“Ze waren op weg naar Dokkum om Sinterklaas te vermoorden hé? Al gehoord?”

“Nee, dat is me even ontgaan.”

“Nou, ze wilden in Dokkum dus Sinterklaas doodschieten.”

“Belachelijk”

Landverraders! #2

Opnieuw is Nederland in rep en roer omdat de HEMA iedereen nét een stapje voor is en zich presenteert als één van de meest vooruitstrevende bedrijven van het land. Het label “jongen” of  “meisje” is irrelevant bij kleding, en daarom wordt het door HEMA terecht weggehaald. Is het plassen in een urinoir voor een meisje dat geen getraind yoga-expert is zo goed als onmogelijk, het dragen van een shirt is een stuk eenvoudiger, ongeacht de kleur, stof, afbeelding of mouwlengte. Kinderen kunnen aantrekken wat ze echt leuk vinden, zonder dat ze eerst in een hoek geduwd worden. Een flinke stap in de goede richting van HEMA, en laten we de vrouwen- en herenafdelingen gewoon helemaal afschaffen, en lekker dragen wat je leuk vindt. Ik denk dat we dan veel meer vrolijke mensen op straat tegen zullen komen, en dat heel wat dilemma’s voorkomen worden.

Natuurlijk zijn er zoals altijd veel mensen die zich hier heel druk om maken, en er direct of indirect de moslims de schuld van geven. Met het verbannen van Zwarte Piet werd de HEMA ook al gezien als een onderneming van landverraders. Martin Bosma voelt dat de Nederlandse cultuur (!) opnieuw wordt bedreigd en merkt op dat er bij de HEMA wél hoofddoeken worden verkocht, maar geen Zwarte Pieten en nu ook al geen kleding met labels waar naast de maat en de aanbevolen wastemperatuur ook staat of het kledingstuk voor een jongen of een meisje is gemaakt, want hoe leuk het kind het ook vindt, als het aan Bosma ligt en label een andere gender aangeeft dan heeft het kind gewoon vette pech. De islamisering gaat in rap tempo door, en genderneutraliteit in kleding lijkt daar volgens Bosma ook een onderdeel van te zijn.

Screenshot

Zelf hoop ik dat HEMA het niet alleen bij kinderkleding houdt en alle labels ‘voor heren/jongens’ en ‘voor dames/meisjes’ weghaalt doet en dat andere ondernemingen het goede voorbeeld van HEMA volgen.  Meer keuzevrijheid, dat is toch alleen maar mooi? Niets moet, alles mag. Dat een PVV’er als Martin Bosma daar zo moeilijk over doet.

Tijn vs. Alan

Om niet compleet gek te worden ben ik tegenwoordig kieskeuriger en dus selectiever met welk nieuws van welke media ik tot mij neem. Het AD staat niet bij mijn favorietenlijst, maar ontkwam vandaag toch niet aan de column van Hanina Ajarai, vanwege de ophef die haar schrijven heeft teweeggebracht. Ik las dat ze inmiddels al een enorme hoeveelheid racistische reacties en bedreigingen ontvangen heeft. Het lijkt wel een Nederlandse traditie te worden.

Hanina Ajari, ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder iets van haar gelezen heb, schrijft dat ze emotioneel meer geraakt was bij het in elkaar zakken van voetballer Nouri, die een onherstelbare hersenbeschadiging heeft opgelopen, dan bij de MH-17 ramp, waar bijna 300 mensen, onder wie veel Nederlanders, om het leven kwamen. Ze weet niet waarom ze het zo voelt en het antwoord komt dan ook niet. Niet in haar column tenminste.

Ze zocht naar antwoorden. Was het omdat Nouri, net als zij, van Marokkaanse afkomst is en hetzelfde geloof heeft? Ze leefde net zo erg mee met de ouders van de vermoorde Savannah en Romy. Blijkbaar niet dus.

De meest voor de hand liggende oorzaak is waarschijnlijk dat ze bij individueel leed emotioneel meer geraakt is dan bij grote groepen. Als Nouri ook in het neergestorte vliegtuig had gezeten had het haar wellicht ook niets gedaan.

Dat dit voor veel mensen niet voor te stellen is kan ik begrijpen, en vooral omdat Hanina Ajarai een dergelijk hartverscheurend voorbeeld gaf als de ramp met de MH-17 met zijn enorme nasleep waarin nog steeds niet alles duidelijk is. Afschuwelijk voor de nabestaanden. Ik las eens ergens dat bijna iedereen wel iemand kende die in het vliegtuig zat, of iemand kende die iemand kende onder de slachtoffers.

Maar, ik snap wat Hanina probeert duidelijk te maken. Ze probeert de oorzaak van haar gevoel te achterhalen, wat haar niet geheel lukt, en vraagt zich dan ook af of psychologen of sociologen dit gevoel kunnen uitleggen.

Ik ben geen psycholoog, maar ik denk wel dat het op deze manier werkt: Een aanslag met 100 doden in Ivoorkust doet ons emotioneel minder dan de dood van een jongetje, dat nagels lakkend geld binnenhaalde voor onderzoek naar zijn zeldzame ziekte. Het leed wat Nouri is overkomen doet ons emotioneel meer dan bijvoorbeeld honderden ontvoerde meisjes in Nigeria. De foto van Alan Kurdi ging de wereld over en men was geschokt van deze tragedie, maar van de uitzichtloze situatie waarin duizenden vluchtelingen vandaag zitten ergens bij een Oost-Europese grensplaats is minder tastbaar en we hopen alleen maar dat ze niet verder onze kant op komen.

Het is ontzettend fout en verkeerd, maar zo werkt het vaak wel. Daarbij denk ik ook dat afkomst er wel degelijk mee te maken heeft en het feit of het om kinderen gaat of niet. We maken ons er allemaal, bewust of onbewust schuldig aan. Mensen, doe niet zo hypocriet, de ophef is niet terecht. Iedereen voelt iets anders bij het leed van een ander. Mensen die NUL medelijden hebben als er een boot vol met vluchtelingen is verdronken roepen nu schande van de column van Hanina. Een gevoel is een gevoel en dat blijft zo, dat kun je mensen niet opdringen, hoe onbegrijpelijk het soms ook is. Het mag geen wedstrijd empathie worden tussen de lakkende Tijn en de verdronken Alan.

Ik denk dat het voor iedereen goed is om te realiseren dat alle slachtoffers van welk leed dan ook te betreuren zijn. Alle slachtoffers van de MH17 waren individuen met families, alle oorlogsslachtoffers zijn individuen met namen en een geschiedenis. Alle vluchtelingen hebben hun eigen verhaal en zijn allemaal anders. Net als u en ik. Rouwen en meeleven doet ook iedereen anders. Mijn vader is bijvoorbeeld nooit meer bij het graf van zijn veel te jong overleden zoon, mijn broer, geweest. Hij kan het niet en praat er niet over. Wie ben ik om daar iets van te zeggen? Emoties kun je mensen niet opdringen!

De MH-17 ramp deed me emotioneel veel hoewel ik geen van de slachtoffers persoonlijk kende, leefde ik ontzettend mee met alle nabestaanden, vrienden en bekenden. Dat het Hanina blijkbaar niets doet vind ik lastig te begrijpen, maar aan de andere kant gebeuren er wereldwijd nog veel grotere rampen, waar ik nadat ik er kennis van heb genomen, me nog eens omdraai in bed, of een boek pak waar ik helemaal in op kan gaan. We doen het allemaal, maar allemaal anders. We zijn individuen.

Racisme in strips

Gisteren verscheen er een plaatje in de media van het aankomende Suske en Wiske-album ‘Mami Wata’. Er werd blijkbaar nogal wat ophef verwacht vanwege het feit dat er voor het eerst blote borsten te zien zouden zijn in een Suske en Wiske album. De ophef hierover bleef nagenoeg uit. Er stond namelijk een veel problematischer figuur in het plaatje, namelijk een ‘Afrikaanse’ man met enorme lippen, alsof deze zo van een gorilla op zijn gezicht waren geplakt.

suske-en-wiske-mami-wata
Niet de blote borsten, maar de lippen zijn het probleem in deze tekening

Ik ben een groot stripliefhebber, en ook van de oudere albums van Suske en Wiske. Ik weet nog hoe ik als klein ventje weer naar de boekhandel liep als ik genoeg geld had gespaard, om een Suske en Wiske-album te gaan kopen. Al meer dan 35 jaar, en nog steeds koop ik de nieuwe albums, al is het nu meer om de verzameling compleet te houden. Sinds het vertrek van Paul Geerts bij Studio Vandersteen is de kwaliteit ernstig achteruit gegaan. Als ik dan dergelijke plaatjes tegenkom, in nota bene album 340, dan vraag ik me wel af hoe dit in godsnaam mogelijk is. Is er dan niemand binnen die studio die opmerkt: “Hé, wat moet dit voorstellen, is dit een aap of een mens? Dit kan echt niet hoor!”

Stripfiguren zijn karikaturen, dus neem het met een korreltje zout, lach erom en loop weer verder.

Het is humoristisch bedoeld, natuurlijk weet iedereen dat Afrikanen er niet echt zo uit zien, maak je niet zo druk

Een aantal reacties die ik hoor om racisme in stripverhalen te rechtvaardigen. Strips worden tegenwoordig voornamelijk gelezen door mannen met middelbare leeftijd, maar de doelgroep die ook veel strips leest, en vooral Suske en Wiske: Kinderen. Ik vind het een hele slechte zaak als kinderen dergelijke stereotypen voorgeschoteld krijgen en daardoor een bepaald beeld vormen over mensen van kleur. Als je kinderen dit leert zullen ze écht gaan denken dat dit een juiste weergave is. Het bewijs hiervoor levert Pierre Boschmans.

Racisme in strips – Nederland- mijn vader landt 2017-6-26 15-15-27

Hieronder volgen enkele voorbeelden van racisme in stripverhalen

portoliovogels_1225735427.jpg
In “Vogels der Goden” (1997) laat Lambik zich eens lekker vertroetelen door een aantal lokale dames met grote lippen, rieten rokjes en…hé blote borsten!?
BLQKKW3CQAAjQkT
Hoewel tante Sidonie een vrouw is met het hart op de goede plek, had zij in 1948 ook nog zo haar vooroordelen. Kijk ook weer de enorm grote lippen, die zo’n beetje zijn halve gezicht vullen, en een bot in zijn haar.

 

racisme-in-strips_quj3
Lambiek is nooit erg subtiel geweest, maar in de jaren ’40 was hij nog openlijk racistisch
Nozizwe Dube op Twitter- -Ik kan nog steeds niet geloven dat iemand het oké vindt om een zwarte man op die manier af te beelden in strips voor kinderen- Walgelijk- https---t-co-RF1Wd4xR9X- 2017-6-26 14-47-19.png
Niet dat het in de jaren ’80 nou veel beter was
Sjimmie.jpg
Sjimmie zag Sjors ooit duidelijk als zijn meerdere. Zie ook de gouden oorbellen en enorme lippen, die zijn halve gezicht vullen. Nog een mutsje erbij en je hebt…Zwarte Piet!
1887.w1045.0.c142627.png
Over Zwarte Piet gesproken, Sjimmie maakte de link naar Zwarte Piet gewoon zelf. Tsja, als Sjimmie er geen probleem van maakt…
kuifje-in-congo
En dan hebben we natuurlijk Kuifje, die naast dierenbeul ook nog een racist was. Hij vond de Congolezen maar luie donders. En vooral heel dom ook.
Firefox_Screenshot_2017-06-26T10-35-47.462Z.png
Ook in Nero komen Afrikanen voor met enorme lippen, in het bijzijn van bananen, en meestal zijn ze te dom om iets te begrijpen. Dit komt uit een album dat in 2012 nog is uitgegeven

 

titanix
In Asterix is de domste piraat er één met een spraakgebrek. Dat moet ook wel met zulke lippen

 

Twitter - Meldingen 2017-6-27 08-46-10.png
Ooit was dit verantwoord voorleesmateriaal voor kinderen. 

No ticket

Gisteren zat ik na een dag werken – zoals zo vaak – in de trein tussen Zwolle en Emmen. De conducteur kwam en vroeg om een vervoersbewijs. Nee, niet de mijne. Hij had zijn aandacht gericht op een vrouw met een kinderwagen en zijn vermoeden bleek juist: De vrouw raakte in paniek nadat ze tot de ontdekking kwam dat ze haar dagkaartje had verloren. Ze probeerde het in gebarentaal aan de conducteur uit te leggen, want ze sprak geen Nederlands en ook geen Engels. De conducteur begreep dat de vrouw zonder kaartje in de trein zat en vroeg haar om een identiteitsbewijs. Na een paar keer geïrriteerd en luid vragen (alsof het daarmee duidelijker wordt) om een ‘papier’, ‘ID’, of ‘Paspoort’  met aanvullende gebaren overhandigde de vrouw een papier van de IND.

Intussen zei hij zonder haar een blik waardig te gunnen: “You no ticket, I give you ticket”

De conducteur haalde een digitaal apparaat tevoorschijn en begon met er met zijn pennetje op te tikken. Intussen zei hij zonder haar een blik waardig te gunnen: “You no ticket, I give you ticket”. De vrouw zei iets in haar eigen taal. De conducteur antwoordde met: “Dat versta ik niet, dat bla bla bla.” Hij gaf de vrouw een kaartje Zwolle – Emmen met daarbij een boete van 62 euro. De vrouw begon te huilen. Intussen keken de overige reizigers zoveel mogelijk de andere kant op. De vrouw keek de conducteur met tranen in haar ogen aan en uit haar mond kwam één van de weinige Engelse woorden die ze kent: “Please, please please!” De conducteur zei geen woord meer, draaide zich om, en ging in de eerste klas staan om met betalende eersteklas reizigers te keuvelen. De vrouw was zichtbaar in paniek, en ze had geen idee wat er zojuist was gebeurd.

Station Emmen: Eindstation. De huilende vrouw zat op het klapstoeltje naast de treindeur en iedereen die uitstapte keek haar even aan. Niemand zei iets, niemand deed iets. De vrouw keek verward om zich heen en vroeg aan mij: “Emmen?” Ik zei dat we in Emmen waren, en ik hielp haar met haar kinderwagen de trein uit. Ze huilde nog steeds hardop, en de baby in haar kinderwagen was intussen ook wakker geworden en begon ook mee te huilen. Ik maakte me kwaad om de botte conducteur, die ik op een paar meter afstand een sigaret zag opsteken.

Ik besloot de vrouw te gaan helpen. Ik moest eerst weten welke taal ze sprak. Ik vroeg haar in het Engels waar ze vandaan kwam. Via het papier van de IND dat ze mij had laten zien kwam ik er achter dat ze uit Eritrea komt. Ik gebaarde haar dat ze moest wachten. Gelukkig kreeg ik intussen hulp van een aardige jonge vrouw die ook iets van het gedoe had meegekregen en graag wilde helpen. Ik belde mijn vrouw, die werkzaam is bij Vluchtelingenwerk. Zij moest snel een tolk regelen. De jonge vrouw maakte kortstondig van etnisch profileren een deugd sprak een passerende jongeman aan die qua uiterlijk best wel eens uit Eritrea zou kunnen komen. We hadden geluk, hij was inderdaad Eritrees en sprak redelijk Nederlands. Zo kwamen we erachter dat de vrouw in het AZC in Musselkanaal woont en geen geld, en nu ook geen kaartje meer had om haar reis te vervolgen. Wij boden aan haar te helpen. We waren beiden met de auto, en bereid haar naar Musselkanaal te brengen. De jongen begreep ons helaas ook niet goed en dacht dat we hem om financiële hulp vroegen om de vrouw op de bus te kunnen zetten naar Musselkanaal. Hij liet ineens zijn lege portemonnee zien en vertelde ons dat hij ook problemen had. We vertelden hem dat wij geen geld willen. Mijn vrouw belde terug, ze had een tolk geregeld. Via mijn telefoon vertelde de tolk haar dat één van ons haar naar Musselkanaal wilde brengen met de auto en dat we daarvoor geen geld hoeven te hebben. Ze begreep het en nam ons aanbod dankbaar aan.

Musselkanaal

Omdat het voor een vrouw, die toch al overstuur is, prettiger is om met een andere vrouw mee te rijden dan met een voor haar onbekende man besloten we dat het beter dat ze niet met mij zou meerijden maar met de jongedame. We kwamen er al snel achter dat de kinderwagen niet in haar auto paste en dat ik meer ruimte had in mijn auto, dus zat er niets anders op dat ik de Eritrese vrouw toch naar Musselkanaal zou brengen. Ik bedankte de vrouw voor haar hulp en haar aanbod om te rijden en vertrok richting het Groningse platteland.

Met haar prachtige baby in haar armen zat ze op de passagiersstoel en keek af en toe angstig om zich heen. Ze lette op alle verkeersborden en vroeg om de 5 minuten: “Musselkanaal”? Ik antwoordde “Not yet” en hoopte dat ze het zou begrijpen dat de rit iets langer duurt dan 5 minuten. Na een omleiding en bijna 3 kwartier kwamen we aan in Musselkanaal. Ze herkende de omgeving en ik zag ineens een grote glimlach op haar gezicht toen we het terrein van het AZC opreden. Ik merkte dat er een enorme spanning van haar afviel. Ze zei ongeveer 28 keer “Thank you” tegen mij. Nadat ze was uitgestapt en haar baby, die door de autorit weer in slaap was gevallen, in de kinderwagen had gelegd keek ze mij vriendelijk aan en merkte ik dat ze meer Engelse woorden kende dan ik had verwacht. “Coffee? Tea?” Ik wees haar aanbod vriendelijk af vanwege een afspraak en nam met een handdruk afscheid.

Op de terugweg dacht ik aan al die mensen die zwijgend langs de huilende vrouw liepen. Sommigen namen zelfs bewust een andere uitgang om haar te vermijden. En ik dacht aan de conducteur “Eat that motherfucker” dacht ik, “met je stomme apparaatje, je stomme pennetje en je stomme boete die toch niet betaald gaat worden. Ha!”

Hoe Joost Niemöller monddood werd gemaakt

Na een lange blogschrijfpauze heeft Joost er voor gezorgd dat ik mijn WordPress weer eens aangeklikt heb. Mijn laatste blog ging over een stuk van zijn hand, en ik vind het wel leuk om mijn blog nieuw leven in te blazen door opnieuw een blog van Joost op de snijtafel te leggen. Joost Niemöller is namelijk nog steeds niet geëmigreerd naar een beter land. Hij blijft liever en klaagt door over de dingen die hij niet (meer) mag, zoals het een echte Nederlander betaamt.

In zijn nieuwe stuk: “Zo worden we monddood gemaakt” reageert Joost op het besluit van de overheid om de woorden “allochtoon” en “autochtoon” niet meer te gebruiken.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderWe gebruiken woorden om ons uit te drukken. Iemand die uit het buitenland komt, noemden we een buitenlander. Maar dat mag allang niet meer. We moesten hem ‘allochtoon’ noemen. Dat mag nu ook niet meer.

Hier zegt Joost op een heel simpele manier dat iedereen die buiten Nederland woont of een persoon die in Nederland woont, en niet de Nederlandse nationaliteit heeft een buitenlander is. In België geldt dat natuurlijk voor niet-Belgen, waar hij dan weer een buitenlander is. Volgens Joost mogen “we” dat niet meer zeggen. Van wie dat niet mag zegt hij niet. Dat de overheid ‘allochtoon’ niet meer gaat gebruiken leest Joost als: “Joost, je mag geen allochtoon meer zeggen hoor!”

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien Mulder

Er worden steeds weer nieuwe woorden opgelegd, zodat het steeds moeilijker wordt om ons uit te drukken. En daarmee worden we monddood gemaakt.

Joost, er wordt je niets opgelegd. Als je jezelf niet kunt uitdrukken heb je dat volledig aan je eigen onkunde te danken. Als jouw vocabulaire niet verder komt dan “buitenlander” dan gebruik je dat toch?

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien Mulder

Maar een derde generatie Marokkaan of Turk die zich nog steeds in de eerste plaats Marokkaan of Turk voelt, een soort rudimentair Nederlands spreekt, geen werk heeft, moslim is gebleven, zich gedraagt alsof de straat van hem is, extreem crimineel gedrag vertoont, niet naar de Nederlandse tv kijkt, en een groot deel van de tijd in het moederland verkeert, zo’n iemand noemt een normale Nederlander natuurlijk nog steeds een ‘buitenlander.’ Omdat dit het woord is wat het beste uitdrukt wat ermee bedoeld wordt.

Deze extreme crimineel, die nooit naar de Nederlandse tv kijkt en tot overmaat van ramp zelfs moslim is gebleven, de taal niet wil leren en de ‘gewone Nederlanders’ op straat terroriseert voldoet volgens Joost het best aan de omschrijving “buitenlander”. Ik vraag me af hoe Joost zich gedraagt als hij op vakantie is in Zuid-Frankrijk (of in Rusland) , waar Joost zelf een buitenlander is.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien Mulder

In de media is dat woord alleen nog toegestaan om een gewone Nederlander aan te duiden met het stempel ‘racist.’

Dus (recapitulate) het woord “buitenlander” wordt in de media alleen nog toegestaan (?) om de ‘gewone Nederlander’ aan te duiden met het stempel ‘racist’?   Hoe..wat? Dus (gewone) Nederlandse racisten worden in de media buitenlanders genoemd?

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien Mulder

De tweede generatie Chinezen heeft de Nederlandse identiteit omarmt. Hun lichaam is Chinees, maar ze gedragen zich als Nederlander. Ze hebben zich het Nederlands-zijn helemaal eigen gemaakt. Wie zo’n iemand een ‘Chinees’ noemt, doet dat gekscherend, of kwaadwillig.

Joost is journalist. Joost is schrijver. Joost is mens, dus maakt ook wel eens foutjes, hier twee spelfouten in één enkele quote. Ik zal daar verder niet over vallen. * kuch *

De inhoud: Joost zegt hier: Als je een Chinees een Chinees noemt doe je dat gekscherend, of kwaadwillig. Aangezien Chinezen Aziaten zijn en Aziaten volgens Joost tot het intelligentste ras behoren zullen zij dan ook geen enkele bedreiging vormen of voor problemen zorgen. Nederlandse Chinezen ZIJN Nederlanders en geen buitenlanders, ondanks dat ze geen Nederlands lichaam hebben zoals Joost.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien Mulder

De tiende generatie Marokkanen zal zich nog steeds als Marokkanen gedragen. Daarom zijn het buitenlanders.

Afgezien dat Joost weinig vertrouwen heeft in de 7 komende generaties, waar hij ongetwijfeld zijn redenen voor zal hebben, vindt hij blijkbaar dat Nederlanderschap afhangt van gedrag en niet van welke nationaliteit iemand echt heeft. Breivik is een echte Noor, maar Ali B. zal altijd een buitenlander zijn. Nederlandse straatschoffies moeten een ouderwetse Nederlandse draai om hun oren hebben, maar Marokkaans Nederlandse straatschoffies gedragen zich met hetzelfde gedrag ‘buitenlands’ dus vallen zij in een andere categorie namelijk: Buitenlander en/of allochtoon, afhankelijk van hoe Joost ze het liefste noemt.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien Mulder

Het opgelegde woord ‘allochtoon’ is een leeg begrip. Je kunt het niet gebruiken om je uit te drukken. En zo is het ook bedoeld.

Het woord allochtoon is bedoeld om….om je niet uit te kunnen drukken? Je hebt er echt wel moeite mee hé Joost? Nee, het woord allochtoon is bedoeld om een tweedeling te maken. Voor de cijfertjes. ‘Hoe doen ze het in ons land?’, en natuurlijk om in de media duidelijk te maken dat allochtonen altijd problemen veroorzaken.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien Mulder

En wat doet de zittende macht in dat geval? Men heft het woord op. Net zoals het probleem met de buitenlanders werd opgeheven door een derde generatie ‘allochtoon’ een ‘Nederlander’ te gaan noemen, terwijl het gewoon een buitenlander is.

Volgens mij pleit Joost hier om derde generatie allochtonen nog ‘gewoon’ buitenlander te noemen. Mijn kinderen, tweede generatie allochtoon, geboren in Drenthe, zijn buitenlanders. Hun kinderen? Buitenlanders! We houden geen echte Nederlanders meer over zo als het aan Joost ligt.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien Mulder En soms mogen we de formele termen juist niet gebruiken. Zo moeten we spreken over ‘vluchtelingen’, waar het formeel over ‘illegale immigranten’ gaat.

Joost noemt vluchtelingen liever illegale immigranten, omdat ze naast vluchteling ook illegale immigrant zijn, en vluchteling klinkt misschien te zielig voor Joost. Stel je voor dat iemand empathie met ze krijgt. En nogmaals Joost, van mij mag je illegale immigranten zeggen, en zonder mijn toestemming doe je dat toch wel, je bent een journalist en schrijver, dus wat let jou en je persvrijheid?

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien Mulder

We moeten dus de taal van onze onderdrukkers spreken. Daarmee tonen we onze onderdanigheid. En dat is het enige waar het over gaat. De opgelegde onderdrukking door de buitenlanders aanvaarden. Ophouden met ‘Nederlander’ zijn.

Joost, in mijn vorige blog over jou sprak ik nog de hoop uit dat je Nederland zou verlaten, maar ik merk wel dat je dat niet gaat doen. Jij laat je natuurlijk niet wegjagen door je onderdrukkers en al helemaal niet door al de buitenlanders, zoals mijn dochters, mijn zoon, en hun kinderen. Zij vinden het vervelend als je ze buitenlander noemt. Ze vragen jou niet om op te houden met ‘Nederlander te zijn’, zo voelen zij zichzelf namelijk ook, maar worden door jou niet zo gezien.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderBent u boos? Misschien kunnen we het woord ‘woede’ dan maar beter schrappen?

Hee Joost, zullen we dan meteen afspreken dat blanke vla voortaan racistisch is?

Het vertrek van Joost Niemöller?

Zo nu en dan laat ik me verleiden om een artikel van de hand van Dhr. Joost Niemöller te lezen. Niet dat die nou zo inspirerend zijn, maar zoals men bij onder andere de NOS en het NRC benieuwd was wat Donny nou ‘beweegt’ om een evenement op Facebook aan te maken om Sylvana Simons uit te zwaaien, vind ik Dhr. Niemöller zo’n prachtig voorbeeld van een gekrenkte witte man die het ontkennen van racisme tot een kunstvorm heeft verheven, en dat maakt zijn schrijfsels toch best interessant.

Zo las ik zijn nieuwste stukje met de titel  “Racismehysterie maakt Nederland onleefbaar” . Ik dacht meteen: “Hee, kondigt Dhr. Niemöller hiermee zijn vertrek uit Nederland aan?”  Vol goede hoop begin ik te lezen.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderNederlanders zijn allemaal massaal racist geworden, zo lijkt het wel als je de kranten doorbladert dezer dagen.

Dhr. Niemöller bladert de kranten door en constateert dat Nederlanders racistisch zijn geworden. Ik moet eerlijk toegeven dat ik Dhr. Niemöller credits moet geven voor deze reflectie, hoewel ik niet denk dat Nederlanders niet “ineens” racistisch zijn geworden. Er komen de laatste tijd alleen wel zoveel incidenten aan het licht dat je ze eigenlijk geen incidenten meer kunt noemen. Misschien hebben we zelfs wel te maken met een structureel probleem. Ik lees verder:

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderOf kijkt naar de tv programma’s, waarin de ‘ontkenning van het racisme’ als een enorm probleem wordt benoemd, zonder dat dit vermeende probleem concreet wordt beschreven.

Let wel, het enorme probleem is slechts een niet onderbouwde mening van EenVandaag, en Dhr. Niemöller vindt het schijnbaar geen probleem, gezien de aanhalingstekens, en het gebruik van het woord ‘vermeende’. Wellicht heeft de heer N. toch nog niet voldoende kranten doorgebladerd om te begrijpen wat EenVandaag hier precies mee bedoelt. Ik zal er zelf maar niet meer teveel omheen draaien. Je hoeft namelijk niet veel blogs van de heer N. gelezen te hebben om te begrijpen dat de heer N. zelf een onderdeel is van het probleem.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderDe EU heeft een akkoord getekend met de sociale media om onder het mom van dit ‘racismespook’ de vrijheid van mening aan banden te leggen.

Het gebruik van het woord ‘racismespook’ bevestigt dat de heer N. een wegkijker is, en daarmee ‘de ontkenning van racisme’ gestalte geeft. Als het om sociale media gaat hebben we de afgelopen tijd voldoende walgelijke voorbeelden kunnen zien, ik ga ze hier niet herhalen want we hebben ze allemaal gezien. Het optreden tegen dit onverholen racisme is volgens de heer N. “vrijheid van mening aan banden leggen”.

Dhr. Niemöller heeft daarin een andere opvatting dan ik.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderIeder incidentje wordt nu opgeblazen tot een teken aan de wand van dit ‘racisme.’ Zoals de onterechte aanhouding van een rapper.

De aanhouding van Typhoon, waar zélfs de politie toegaf hem te hebben aangehouden vanwege zijn huidskleur in combinatie met een mooie auto, noemt Dhr. Niemöller een ‘opgeblazen incidentje’ en ook dit zal volgens hem geen racisme zijn, en al is het racisme, dan zal het alsnog geen enkel probleem zijn voor Dhr. Niemöller, net als voor onze wannabe MP Geert. Ik ben benieuwd of Dhr. Niemöller en Dhr. Wilders de dood van Mitchel ook een opgeblazen incidentje durven te noemen waar ‘niks mis mee is’.

Cj18GwZWkAURZxg.jpg

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderMaar wanneer een Nederlandse krantenbezorgster wordt doodgestoken door een getinte man, zomaar, en honderden mensen op straat gaan voor een stille tocht, is dat geen enkele aanleiding tot racismehysterie in de media. Dat is het slechts een incidentje. Want racisme heet het kennelijk alleen als allochtonen last hebben, of denken last te hebben van autochtonen.

Buiten dat ik het door Dhr. Niemöller omschreven tragische incident wél veelvuldig in de media ben tegengekomen, is er gewoon geen enkele aanwijzing om te denken dat deze laffe moord een racistisch motief heeft gehad. Waarom dit incident dan wel een aanleiding zou moeten zijn mee te gaan in de ‘racismehysterie’, zoals Dhr. Niemöller het zo leuk noemt, begrijp ik dan ook niet. De aanname van Dhr. Niemöller, dat racisme kennelijk alleen racisme is als “allochtonen last hebben van autochtonen”  is echt te dom om serieus op in te gaan.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderEn het gaat maar door.  Sylvana Simons heeft aangifte gedaan van het ‘racisme’ tegen haar. Ook tegen schrijvers van krantenartikelen. Opmerkelijk in haar verklaring is dat het vermeende ‘racisme’ niet wordt gedefinieerd.

Het gáát maar door! De ontkenning. Zeg Dhr. Niemöller: Bestaat racisme wel, of is het een mythe? Is het een fenomeen dat alleen voorkomt in nooit geschreven boeken van Tolkien? Komt racisme alleen voor in sketches van Monty Python? Het ‘vermeende’racisme waar Sylvana het over heeft, is dat een stoornis van haar? Heeft ze waanbeelden, Dhr. Niemöller? Oh wacht, je hebt eerst een definitie van racisme nodig? Ok, daar komt hij: Als racist maak je onderscheid tussen verschillende menselijke ‘rassen’ en verbindt daar kwalificaties aan. Eigenlijk wat jij zelf ook doet Dhr. Niemöller, je wéét het heus wel! Toch is dit slechts een klein onderdeel van het grote geheel. De aanhouding van Typhoon is een goed voorbeeld. Dit was naast een incident ook racisme, want hij werd aangehouden vanwege zijn huidskleur. Een ander voorbeeld: Vorige week kwam er weer een mailtje naar buiten waar een goede sollicitatiekandidaat voor een functie niet werd aangenomen vanwege zijn enige minpuntje: Zijn Arabische naam. En Sylvana? Bij de meeste bedreigingen en scheldkanonnades die ze ontving lag de nadruk op haar huidskleur. Racisme Dhr. Niemöller, echt.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderRechters oordelen naar willekeur, Facebookpagina’s worden naar willekeur offline gehaald, Bekende Nederlanders op de tv beklagen zich naar willekeur over al die zogenaamde ‘racistische bagger.’  En er wordt maar een beetje dommige instemmend bij geknikt, want ja, als je er zo veel over hoort, dan zal het toch wel een belangwekkend fenomeen zijn, niet?

Iedereen doet maar wat, zolang het de vrijheid van mening maar inperkt. En als bekende Nederlanders er iets van zeggen, doen ze dat omdat ze in de belangstelling willen staan, maar eigenlijk zijn het schapen. Ook rechters zijn naïef en doen maar wat in de mode is. Willekeurig. Niemand weet waar het over gaat, iedereen heeft het erover dus het zal iets zijn. Domme schapen.

De arrogantie van Dhr. Niemöller is stuitend.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderAllochtonen misbruiken het schuldgevoel om een niet bestaand probleem op te blazen en zichzelf als slachtoffer te profileren.

Een niet bestaand probleem? Ik verwijs nu even naar de niet onderbouwde mening van EenVandaag, waar de ontkenning van racisme als probleem werd omschreven. Dhr. Niemöller geeft hier bij deze zelf de onderbouwing.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderMet de dag wordt de sfeer in dit land zo zuurder. Daar is overigens niets aan te doen. Het is het  automatische gevolg binnen iedere multi etnische samenleving.

Als een multi-etnische samenleving betekent dat alleen witte mannen zoals Dhr. Niemöller mogen bepalen wat racisme is en wat niet, en wie daar wat over mogen zeggen, of als Dhr. Wilders op twitter zet dat etnische profilering eigenlijk geen enkel probleem is, als Sylvana Simons vanwege haar mening op Facebook wordt uitgezwaaid op 6 december, dan is dat inderdaad niet zo goed voor de ‘sfeer’.

Joost Niemoller, 8 februari 2012, foto: Katrien MulderVindt u het vreemd dat het programma ‘Ik vertrek’ zo populair is? Ik niet.

Ik kijk er nooit naar, vind er niet veel aan geloof ik, maar als Joost Niemöller ooit mee gaat doen, zal ik zeker gaan kijken! Wijntje erbij, chips op tafel, de sfeer zal uitstekend zijn.

 

 

De multiculturele samenleving volgens een kaascriticus

Er bestaan veel kaas-eters. Er bestaat een minderheid die gruwelen van kaas en zelfs zo erg dat ze met een boog om kaas-winkels lopen, ondanks dat er ook lekkere noten verkocht worden.

Er zijn mensen  die elke dag om zes uur eten, aardappelen, rijst, macaroni, of iets anders. Er zijn mensen die in een woonwagen wonen. Er zijn mensen die op hockey zitten, en op zondag naar de kerk gaan, of op vrijdag naar de moskee, alleen met Kerst naar de kerk gaan, Sinterklaas vieren, een hoofddoekje dragen, op dieet zijn, naar wielrennen kijken, met het openbaar vervoer reizen, vijf uur per nacht slapen, vrijwilligerswerk doen, geen vlees eten, vuurwerk afsteken, bidden voor het eten, naar Spanje op vakantie gaan, boeken lezen, suède schoenen kopen, Suikerfeest vieren, naar het theater gaan, hun haar blonderen, politiek actief zijn, van voetbal houden, wijn drinken, een hoed dragen, sigaretten roken, lange wandelingen maken, trouwen, elke dag hun moeder bellen, naar pretparken gaan, meerdere talen spreken, boeken schrijven, jazz-concerten bezoeken, Chanoeka vieren, taarten bakken, buiktruitjes dragen, in een Volvo rijden, alleen worst van de Hema willen, een jaarlijkse familiedag hebben, naar muziekfeesten gaan, een tatoeage hebben, of postzegels verzamelen.

Mijn buurman is zo’n postzegelverzamelaar, één van de laatste vermoed ik. Ik vind het leuk dat hij een hobby heeft. Ik heb een hekel aan kaas, en aan alles wat ook maar een beetje naar kaas ruikt. Mijn hele familie eet kaas, soms gesmolten, soms zelfs op brood, of in blokjes op tafel, gezellig bij een film. Ik vind dat prima zolang ik het maar niet hoef te snijden, maar dat doen ze gelukkig zelf. Ze respecteren mijn kaas-haat. Een keer heb ik een weddenschap verloren en moest ik als tegenprestatie een stukje kaas eten. Op dat moment dacht ik dat mijn gezin me haatte, ik werd uitgelachen. Ik gruwelde, maar wist dat ze toch wel van mij houden, zoals ik ook van hen hou. Ik werd liefdevol getroost na mijn straf. Mijn vrouw is moslima. Ik heb zelf niet zoveel met religie, behalve een redelijke interesse vanwege het geloof van mijn vrouw. We eten thuis geen varkensvlees en houden rekening met haar tijdens Ramadan. Mijn kinderen en ik respecteren het geloof van mijn vrouw. Ondanks dat mijn vader me waarschuwde toen ik een relatie met haar kreeg – “Er zijn veel culturele verschillen, je kiest niet de makkelijkste weg” – zijn we al 25 jaar samen en zijn we aanstaande zondag 18 jaar gelukkig getrouwd. Veel van onze vrienden die ‘op papier’ veel minder grote culturele verschillen hebben, zijn intussen uit elkaar om verschillende redenen.

Ik zeg dit allemaal niet om op mijn borst te kloppen, maar om aan te geven dat culturele verschillen helemaal geen probleem hoeven te zijn zolang je elkaar maar respecteert en rekening met elkaar houdt. Ik vind dat niet veel gevraagd, en essentieel voor een goede relatie. Respect is de basis voor een gezonde multiculturele samenleving.