Ik heb me nog weinig laten horen over de oorlog in Gaza. De oorzaak hiervan ligt niet bij het feit dat het me niet interesseert. Het tegendeel is waar, ik lees met afschuw wat er gebeurt, en probeer te begrijpen waarom het gebeurt.

In de media, vooral de zgn. sociale media, kom ik foto’s tegen waar ik het – ondanks het warme weer – ijskoud van krijg. Palestijnse kinderen die door Israëlische bommen om het leven zijn gekomen, huilende ouders met hun doodgeschoten kroost in hun armen, dorpen in puin geschoten, geen huis staat meer overeind. Ziekenhuizen, sportveldjes met voetballende jongens, niets en niemand wordt gespaard. Hoe kunnen mensen zo wreed en meedogenloos zijn?

Ik hoor en lees ook berichten dat de Palestijnen ‘menselijke schilden’ gebruiken, dat er vanuit het centrum van een dorp, vanaf het dak van een huis, raketten zouden worden afgevuurd op Israël, zodat, indien Israël zou terugschieten, de bommen midden in het dorp terecht zouden komen, wat er internationaal natuurlijk niet erg netjes uitziet. Dit is natuurlijk even wreed en meedogenloos als diegenen die de bommen afvuren.

Tot nu toe kan Israël weinig fout doen in de ogen van “het westen”, die de zware strijd tegen Hamas volledig steunt. In de westerse media worden de sporadische Israëlische doden uitvoerig besproken en wordt zijdelings vermeld dat er ook nog enkele honderden Palestijnse doden zijn gevallen.

Ik ben slachtoffer, ik voel het en weet het zeker. Ik ben slachtoffer van propaganda. Ik geloof niet elke foto. Ik zag onlangs een foto van een kleuter die met zijn trieste hondenogen in de camera keek, terwijl er vier geweren op hem gericht waren. Ik zag dat een schutter een versleten broek droeg, en een soort slippers aan zijn voeten had. De foto moest mij doen geloven dat Israëlische soldaten dit kind onder schot hielden. Ik geloof dat niet.

Als ik Netanyahu hoor praten over hoe graag hij vrede wil, en daarvoor eerst een oorlog tegen Hamas moet voeren, maar er intussen meer dan 500 Palestijnse burgerdoden zijn te betreuren geloof ik hem niet.

In mijn naïviteit zou ik zeggen dat een vrij Palestina de enige oplossing is, maar Netanyahu heeft al beloofd dat dit nooit zal gebeuren, en daarmee zal deze oorlog dus nooit eindigen. Ik vind het vreselijk, en leef erg mee met alle slachtoffers van deze onbegrijpelijke oorlog. Mensen leven in doodsangst, want op elk moment kan hun huis worden gebombardeerd, als ze dit al overleven zullen ze zwaar gewond in een ziekenhuis terecht komen die ook op elk moment gebombardeerd kan worden.

Waarom het zogenaamde westen kritiekloos als één man achter Israël blijft staan is mij een raadsel. Het zal met allerlei belangen te maken hebben, zoals altijd, maar ik word persoonlijk kotsmisselijk van de overduidelijke westerse pro-Israël propaganda, net als ik niet goed word van de foto’s van Palestijnse kinderen. Beide kanten worden intussen steeds ongeloofwaardiger. Het aantal onschuldige slachtoffers groeit wel aan beide kanten, en ik vind ze beiden even erg.

Van mij dus geen retweets van bloederige foto’s. Ik vind het niet alleen respectloos voor de nabestaanden, ik heb ook geen zin om mee te draaien in deze dolgedraaide propagandamachine.