Mijn dochter is gisteren 15 geworden. Ik ben ontzettend trots op haar. Ze is mooi en intelligent, en ze heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik vertrouw haar. Natuurlijk heb ik de normale vaderlijke zorgen, en moet zo nu en dan ook als een vader ingrijpen of advies geven, maar ons wederzijds respect is groot en onze band is ijzersterk.

Natuurlijk hoort bij een verjaardag een feest. Mijn dochter had haar beste vriendinnen uitgenodigd, en mijn familie, en een aantal vrienden en kennissen. Helaas geen familie van mijn vrouw, want die woont grotendeels in het buitenland. Somalië, Kenia, de VS, het Verenigd Koninkrijk etc. Deze verspreiding ligt aan het feit dat in het moederland, Somalië een waanzinnige oorlog aan de gang was, dus als je dan de mogelijkheid hebt om te vluchten dan doe je dat, en kun je weinig eisen stellen aan het uiteindelijke eindstation. Mijn vrouw bereikte haar eindstation Nederland in 1991. Ze was 19 toen wij elkaar ontmoetten en intussen zijn we 16 jaar getrouwd.

Op het verjaardagsfeest werden “Big Kisses” uitgedeeld, in de volksmond ‘zoenen’ vroeger ook wel bekend onder de noemer ‘negerzoenen’. Een kennis riep enthousiast: “Lekker, negerzoenen!” Er was volgens mij niemand die aanstoot nam aan deze uitspatting, maar deze kennis vond het nodig haar enthousiasme te vervolgen met een statement. “Oh, NEGERzoenen mag niet meer hé?” “Of wel, nee toch, NEGERzoenen mag toch niet meer?” (schaterlach)

De kennis richtte zich tot mijn vrouw. “Jij vindt het toch niet erg als ik NEGERzoenen zeg? Je weet toch hoe ik ben hé? Negerzoen is toch een normaal woord, dat vind je toch niet erg hé?”

Mijn vrouw antwoordde dat ze er zich persoonlijk niet veel van aantrok. Die reactie was voor de kennis een reden om nog even door te draven: “En Zwarte Piet? Die moet toch gewoon zwart blijven hé? Dat vind jij toch niet erg hé? Kom op joh, dat kinderfeestje moeten wij houden hé?”

Mijn vrouw reageerde dat het kinderfeest zeker behouden moest blijven maar dat wat haar betreft Zwarte Piet aangepast mag worden aangezien hij toch een racistische karikatuur is, en er mensen zijn die er gekwetst door zijn. Zelfs als niemand gekwetst zou zijn door deze karikatuur zou ze er zelf geen probleem mee hebben, maar aangezien Zwarte Piet wel degelijk kwetsend is en ook racisme in de hand werkt, is het beter als zijn uiterlijk gewijzigd wordt.”

Deze reactie had de kennis niet verwacht van mijn vrouw, die het woord racisme bijna nooit in de mond neemt. In de 25 jaar die ze in Nederland woont heeft ze nooit iemand aangesproken op zijn of haar racisme. Ook zij wordt wel eens moe van steeds dezelfde “grappen”, maar ze haalt haar schouders maar weer eens op en gaat weer vrolijk verder.

De kennis begon Zwarte Piet te verdedigen en kwam met de bekende suikerfeest en Ramadan-argumenten. Het dierenleed van de rituele slacht werd erbij gehaald. De overige gasten waren verbijsterd, maar mengden zich niet in de discussie, en achteraf bleek, dat ze net als ik, de verjaardag van mijn dochter niet wilden verpesten. Volwassen mensen die op mijn dochters verjaardag over Zwarte Piet aan het bekvechten zijn, zo diep wilden zij ook niet zinken.

Bovendien, als ik me ermee had bemoeid, was het waarschijnlijk geëindigd in ruzie. Ik trok me terug in de keuken en probeerde rustig te blijven. Er waren meer gasten die de tierende kennis niet meer konden aanhoren en de keuken druppelde vol totdat er meer mensen in de keuken stonden dan in de kamer zaten. De discussie in de kamer bloedde dood, ik schonk nog wat koffie in. Het feest ging verder.

Fijne verjaardag, lieve Naïma.