Het lijkt tegenwoordig een grotere traditie te zijn iets over Zwarte Piet te schrijven dan dat Zwarte Piet zelf een traditie is. Bij deze draag ik mijn steentje bij om deze traditie in ieder geval in stand te houden.

Ik zie namelijk in de hele discussie een rode lijn lopen, en die lijn is angst. Het aantal mensen dat ook vindt dat Zwarte Piet best een make-over mag krijgen stijgt, en zo vreemd is dat niet. De fanatieke Zwarte Piet- sympathisanten gedragen zich als een kat in het nauw, en een kat in het nauw maakt, inderdaad, rare sprongen. Acties als van Leefbaar Rotterdam, die Zwarte Pieten aan lantaarnpalen knoopt met de tekst: “Wij willen blijven”, Zwarte Pieten die de deur van de Albert Heijn blokkeren, en Zwarte Pieten met spandoeken van het extreem-rechtse Voorpost, doen de zaak voor Zwarte Piet geen goed. Zulke acties zullen ervoor zorgen dat Zwarte Piet alleen maar eerder zal worden aangepast.

Waarom reageren mensen eigenlijk op deze manier? Is het echt alleen Zwarte Piet waar ze zich zo druk over maken?

Veel van deze ‘strijders’ handelen uit angst, als een kat in het nauw. Angst, niet slechts angst om Zwarte Piet kwijt te raken of angst dat hun traditie wordt aangepast, maar angst om hun positie in de maatschappij kwijt te raken, om op te gaan in de massa, waar ze jarenlang boven hebben gestaan. Hun identiteit is in gevaar. Mensen van kleur hebben ook ineens een stem! Nederlanders, die kritiek hebben op iets dat al jarenlang in de Nederlandse maatschappij thuishoort en volstrekt normaal gevonden wordt. Angst om hun witte privileges kwijt te raken, en angst hun superioriteit niet meer te kunnen tentoonspreiden.

De gevoelens waarmee de extreme tak van de ‘pro-Pieten’ worstelen ligt veel dieper dan alleen het kinderfeestje. Het racisme dat jarenlang heeft liggen sudderen in de onderbuik borrelt omhoog, en heeft bij een aantal mensen het kookpunt van angst bereikt.