“Timbuktu” is de nieuwste film van regisseur Abderrahmane Sissako. Van deze regisseur zag ik al eerder het meesterwerkje “Bamako” waarin vertegenwoordigers van de Afrikaanse burgermaatschappij een gerechtelijke procedure aangespannen tegen de Wereldbank en het IMF.

De mooie stad Timbuktu wordt van de ene op de andere dag bezet door extremisten. In jeeps met ISIS-vlaggen komen ze de stad binnenrijden en leggen de bevolking allerlei verboden en geboden op. Zo mag er niet meer gerookt worden, niet gevoetbald, en er mag geen muziek gemaakt worden. vrouwen moeten volledig gesluierd zijn, en moeten zelfs zwarte handschoenen dragen! Overtreders krijgen onoverkomelijk met de strenge straffen van de Sharia-wetgeving te maken.

Voor Malinezen is muziek één van de eerste levensbehoeften, en dat wordt ze afgenomen. Natuurlijk zijn er overtreders, zoals zangeres Fatoumata Diawara, die voor het zingen van een lied 2 x 40 zweepslagen ontvangt.

De plaatselijke imam probeert de Jihadisten op andere gedachten te brengen, en hen er van te overtuigen dat ze verkeerd met het geloof bezig zijn. In plaats van goed te doen, berokkenen ze de Islam juist schade toe. Jihad voer je uit met je verstand en niet met wapens. De film heeft dan ook absoluut niet de intentie de Islam of het geloof in het algemeen in een kwaad daglicht te zetten. De mensen in Timbuktu zijn gelovig, doen geen vlieg kwaad en leiden een vredig leventje en respecteren elkaar.

De hypocrisie van de bezetters wordt ook duidelijk wanneer muziek waar God wordt geprezen ook niet getolereerd wordt, en wanneer één van de leiders tegen de Djinguereber-moskee aan staat en stiekem een sigaret opsteekt (wat hij zelf heeft verboden!)

timbuktu4

Een nomadenfamilie aan de rand van de stad is als één van de laatste families overgebleven (de rest is inmiddels gevlucht) en probeert hun rustig en vredig leventje te blijven leven, maar uiteindelijk ontkomen ook zij niet aan de bizarre nieuwe regels. Het meisje in de familie, gespeeld door de vertederende en oogverblindend mooie Layla Walet Mohamed is zelf vluchtelinge en door de regisseur uit een vluchtelingenkamp gehaald om deze rol te spelen.

De film is een must-see voor iedereen. Niet alleen omdat hij cinematografisch overweldigend mooi is om te zien, en vanwege de prachtige muziek, maar ook om te zien waar mensen voor op de vlucht zijn, als je hier niet door geraakt wordt heb je echt een hart van steen.

Ga dit zien!

Trailer: