Om niet compleet gek te worden ben ik tegenwoordig kieskeuriger en dus selectiever met welk nieuws van welke media ik tot mij neem. Het AD staat niet bij mijn favorietenlijst, maar ontkwam vandaag toch niet aan de column van Hanina Ajarai, vanwege de ophef die haar schrijven heeft teweeggebracht. Ik las dat ze inmiddels al een enorme hoeveelheid racistische reacties en bedreigingen ontvangen heeft. Het lijkt wel een Nederlandse traditie te worden.

Hanina Ajari, ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder iets van haar gelezen heb, schrijft dat ze emotioneel meer geraakt was bij het in elkaar zakken van voetballer Nouri, die een onherstelbare hersenbeschadiging heeft opgelopen, dan bij de MH-17 ramp, waar bijna 300 mensen, onder wie veel Nederlanders, om het leven kwamen. Ze weet niet waarom ze het zo voelt en het antwoord komt dan ook niet. Niet in haar column tenminste.

Ze zocht naar antwoorden. Was het omdat Nouri, net als zij, van Marokkaanse afkomst is en hetzelfde geloof heeft? Ze leefde net zo erg mee met de ouders van de vermoorde Savannah en Romy. Blijkbaar niet dus.

De meest voor de hand liggende oorzaak is waarschijnlijk dat ze bij individueel leed emotioneel meer geraakt is dan bij grote groepen. Als Nouri ook in het neergestorte vliegtuig had gezeten had het haar wellicht ook niets gedaan.

Dat dit voor veel mensen niet voor te stellen is kan ik begrijpen, en vooral omdat Hanina Ajarai een dergelijk hartverscheurend voorbeeld gaf als de ramp met de MH-17 met zijn enorme nasleep waarin nog steeds niet alles duidelijk is. Afschuwelijk voor de nabestaanden. Ik las eens ergens dat bijna iedereen wel iemand kende die in het vliegtuig zat, of iemand kende die iemand kende onder de slachtoffers.

Maar, ik snap wat Hanina probeert duidelijk te maken. Ze probeert de oorzaak van haar gevoel te achterhalen, wat haar niet geheel lukt, en vraagt zich dan ook af of psychologen of sociologen dit gevoel kunnen uitleggen.

Ik ben geen psycholoog, maar ik denk wel dat het op deze manier werkt: Een aanslag met 100 doden in Ivoorkust doet ons emotioneel minder dan de dood van een jongetje, dat nagels lakkend geld binnenhaalde voor onderzoek naar zijn zeldzame ziekte. Het leed wat Nouri is overkomen doet ons emotioneel meer dan bijvoorbeeld honderden ontvoerde meisjes in Nigeria. De foto van Alan Kurdi ging de wereld over en men was geschokt van deze tragedie, maar van de uitzichtloze situatie waarin duizenden vluchtelingen vandaag zitten ergens bij een Oost-Europese grensplaats is minder tastbaar en we hopen alleen maar dat ze niet verder onze kant op komen.

Het is ontzettend fout en verkeerd, maar zo werkt het vaak wel. Daarbij denk ik ook dat afkomst er wel degelijk mee te maken heeft en het feit of het om kinderen gaat of niet. We maken ons er allemaal, bewust of onbewust schuldig aan. Mensen, doe niet zo hypocriet, de ophef is niet terecht. Iedereen voelt iets anders bij het leed van een ander. Mensen die NUL medelijden hebben als er een boot vol met vluchtelingen is verdronken roepen nu schande van de column van Hanina. Een gevoel is een gevoel en dat blijft zo, dat kun je mensen niet opdringen, hoe onbegrijpelijk het soms ook is. Het mag geen wedstrijd empathie worden tussen de lakkende Tijn en de verdronken Alan.

Ik denk dat het voor iedereen goed is om te realiseren dat alle slachtoffers van welk leed dan ook te betreuren zijn. Alle slachtoffers van de MH17 waren individuen met families, alle oorlogsslachtoffers zijn individuen met namen en een geschiedenis. Alle vluchtelingen hebben hun eigen verhaal en zijn allemaal anders. Net als u en ik. Rouwen en meeleven doet ook iedereen anders. Mijn vader is bijvoorbeeld nooit meer bij het graf van zijn veel te jong overleden zoon, mijn broer, geweest. Hij kan het niet en praat er niet over. Wie ben ik om daar iets van te zeggen? Emoties kun je mensen niet opdringen!

De MH-17 ramp deed me emotioneel veel hoewel ik geen van de slachtoffers persoonlijk kende, leefde ik ontzettend mee met alle nabestaanden, vrienden en bekenden. Dat het Hanina blijkbaar niets doet vind ik lastig te begrijpen, maar aan de andere kant gebeuren er wereldwijd nog veel grotere rampen, waar ik nadat ik er kennis van heb genomen, me nog eens omdraai in bed, of een boek pak waar ik helemaal in op kan gaan. We doen het allemaal, maar allemaal anders. We zijn individuen.